Flijojini!



Sa herë që duan t'u kërkojnë diçka idhujve të tyre, për t'i bindur që të pranojnë kutjen e tyre, çojnë përpara tyre shumë vajza dhe djem, apo edhe burra e gra, dhe i çajnë kraharorin, e ndërsa janë ende gjallë i heqin zemrën dhe organet e brendshme, duke djegur këto të brendshme përpara perëndive të tyre dhe duke u ofruar atyre si flijim tymin. Disa prej nesh e kemi parë të gjithë këtë dhe mendojmë se është gjëja më e tmerrshme që na kanë zënë ndonjëherë sytë". Kështu, rrëfente 490 vjet më parë Hernan Cortes, konkuistadori spanjoll tek fliste për aztekët, të cilët më vonë i mposhti dhe i nënshtroi. Ia kishte dërguar këtë përshkrim të tmerrshëm perandorit Karli V në letrën e tij të parë relatuese që nga Meksika.
Cortes nuk ishte një njeri që impresionohej kollaj, apo alergjik ndaj gjakut: që nga viti 1519 deri në 1521 për të mbushur me flori arkat e tij, ai kishte kryer një genocid të vërtetë. Që do të thotë se, nëqoftëse nëpër letrat që dërgonte në drejtim të perandorit kishte përshkrime të tillë drithërues, atëherë ato që kish parë duhej të kishin qenë me të vërtetë llahtarisëse. Victor Daviës Hanson, një shkrimtar i njohur amerikan konfirmon: në Tenochtitlan (sot Qyteti i Meksikos) gjatë disa festave në nder të perëndisë gjarpër që thirrej Quetzalcoati mund të vriteshin deri në 20 mijë persona brenda 24 orëve me një ritëm "më të lartë se sa rekordi ditor i kampeve të përqendrimit të Auchvicit apo Daçaut".
Përveç aztekëve, edhe popuj të tjerë të Amerikës praktikonin flijimin e qenieve nejrëzore. Apocalypto, filmi i Mel Gibsonit, që hapi shumë polemika në vitin 2005 e që u xhirua në Yucatan, edhe pse kishte gabime historike që u shoqëruan me tmerrin që shoqëron një film pothuajse horror, rrëfente një të vërtetë: qytetërimi i Majave u shpërbë përpara mbërritjes së konkuistadorëve, ndoshta i shkatërruar nga luftërat tribale të lidhura me ritet e pamëshirshëm fetarë. Pra, parakolumbianët kishin ndonjë gen të veçantë që i bënte të predispozuar që të vrisnin të ngjashmit e tyre? Përgjigja është jo: Amerika e viteve 500 ishte thjeshtë e vonuar në krahasim me pjesën tjetër të botës.
Hyjni të etura për gjak
Në lashtësi, domethënë 15-20 shekuj përpara Cortesit dhe 20-25 shekuj përpara Mel Gibsonit, edhe Kontinenti i Vjetër kishte Quetzalcoatlit e tij: që kur njeriu kish nisur të besonte tek perënditë, i kishte imagjinuar ata të ashpër, të etur për gjak. Lajme në këtë drejtim na mbërrijnë nga arkeologjia, por edhe nga burime të shkruar: autorët e lashtë, në përgjithësi greko-romakë i përkisnin një bote të interesuar për të nxjerrë në pah përdorimet më të egër të popujve rivalë; dhe duke qenë se rivalë të Romës ishin të gjithë, të dhënat në lidhje me këtë temë sigurisht që nuk mungojnë.
Ndonjë shembull? Në Angli, sipas Tacitit, britanët "e konsideronin gjë të shenjtë që të mbushnin altarët me gjakun e të burgosurve dhe të këshilloheshin me perënditë, duke mbajtur në duar të brendshme të njeriut".
Flijimi në mënyrë rituale i armiqve të kapur në luftëra ndodhte edhe në Itali, mes etruskëve të zhvilluar: "Vranë 307 ushtarë romakë të burgosur: një torturë brutale", shkruan Tit Livi në lidhje me Tarkuinezët. Në Francë, e njëjta muzikë. Jul Çezari tek "De bello gallico" shkruante se, galët i qetësonin perënditë e tyre të pavdekshme, duke ofruar në këmbim jetën e një njeriu: "Ata që janë të sëmurë rëndë, apo që ndodhen në luftë a në rrezik bëjnë flijime njerëzorë apo premtojnë që të vetëflijohen në të ardhmen". Dhe më tej: "Kanë statuja shumë të mëdha, të bëra prej xunkthi që i mbushin me njerëz të gjallë e më pas u vënë flakën, duke i bërë njerëzit të vdesin mes flakëve". Zakonisht, viktimat përzgjidheshin mes të paragjykuarve, sidomos fajtorët për krime kundër pronës. "Por nëse këta mungojnë, flijohen edhe të pafajshëm".
Italia, Franca dhe Anglia, kanë albume familjare shumë të ngjashëm, me fotografi plot gjak e devocion. Të ndryshme janë vetëm datat kur janë "shkrepur": lajmet e Tacitit për britanët i përkasin kohërave të Perandorit Klaudio (41-54) ndërkohë që, përshkrimi i Tit Livit për etruskët rregjistron një episod arkaik (364 para Krishtit) dhe teksti i Çezarit është diku në mes të këtyre të dyve (58-50 para Krishtit). Autorët latinë lënë të kuptohet se ritet e pamëshirshëm nisën të marrin fund sapo filloi të zgjerohet aksioni qytetërues dhe "humanitar" i ushtruar nga Roma.
Ky aksion shprehej në mënyra të ndryshme. Në Angli, duke qenë se ritet e përgjakshëm të britanëve kryheshin nëpër pyje dhe pemishte, një guvernator i epokës neroniane, Svetonio Paolino, inauguroi një politikë shpyllëzimi sistematike. Ndërsa në Francë, Çezari i shpëtoi galët nga barbaritë, duke vrarë një milion e 192 mijë (llogaritje e Plinit).
Por aksioni më drastik pati në sfond Kartagjenën, kampione e flijimeve njerëzore, ku Roma i hyri me rrënjë këtyre veprimeve, duke shkatërruar krejt qytetin.
Bijtë e Kartagjenës
Kartagjenazit ishin të devotshëm ndaj dy hyjnive me origjinë fenikase, Baal Hammon, mbreti i perëndive dhe Tanit, perëndesha e pjellorisë. Curzio Rufo, historian latin i shekullit I-II pas Krishtit shkruan, se Baalit (i identifikuar me Chronosin grek dhe Saturnin latin, babai monstruoz që gëlltiste të bijtë) njerëzit nuk i ofronin, duke flijuar armiqtë apo skllevërit, por pikërisht bijtë e tyre. Kjo ndodhte si në Kartagjenë "deri në shkatërrimin e qytetit" (146 para Krishtit), edhe në Fenicia, ku megjithatë riti ishte "pezulluar prej shekujsh" me mbërritjen e Aleksandrit të Madh (332 para Krishtit).
Një konfirmim i rrëfimeve të Curzio Rufos duket se, vjen nga arkeologjia, e cila ka nxjerrë në dritë tophet-ë të ndryshëm, ose vende kulti të kartagjenasve ku janë ruajtur deri në ditët e sotme eshtra të shumta fëmijësh. Tophet-i më i madh (me dhjetë mijë trupa) është në Kartagjenë, por dendësia më e madhe me varreza të ngjashme është në Sardenjë, koloni e lashtë punike: ka tophet-ë të tillë në Kaljari, Nora, Bitia, Sant Antioko, Tharros dhe në Malin Sirai (pranë Karbonias). Të tjerë gjenden në Tunizi (Susa) dhe në Siçili (në Mozia dhe Selinunte).
Duhet thënë se, shumë studiues kanë prirjen që të ridimensionojnë apo madje edhe të mohojnë flijimet njerëzore të kartagjenasve. Por deri në të kaluarën e afërt rrëfimet e Curzio Rufos dhe natyra e tophet-ëve nuk viheshin fare në diskutim. Dhe ideja që Kartagjena kish qenë një lloj kampi shfarosjeje për fëmijët ka patur shumë sukses popullor, edhe pse dëshmitë janë mbledhur dhe janë riofruar nga Salammbo, një roman i famshëm i botuar në vitin 1862 nga shkrimtari francez Gustav Flobert, i cili është konsideruar si babai i realizmit në letërsi.
Holokaust
Megjithatë, në Kartagjenë Floberti nuk mund të mburret me supremaci të realizmit. Në të vërtetë, përshkrimi më i detajuar i riteve ndëshkues i përket dy historianëve të lashtë grekë, Klitarkut dhe Diodor Sikulit. Të dy rrëfejnë për një statujë gjigande të Baal, me duart e hapura përpara dhe të mbajtura pakëz pjerrët: fëmija që do të flijohej vendosej në duart e perëndisë dhe pjerrësia e këtyre bënte që trupi i të voglit të shkonte direkt e në drejtim të flakëve. Një tjetër grek, Plutarku, thotë se përpara se të hidheshin në zjarr fëmijëve u prisnin fytin, ndërkohë që një bandë flautistësh mbulonte thirrjet e tyre.
Edhe kështu, kuadri është mjaftueshmërisht i tmerrshëm. Por ka edhe më: në familjet e fisnikëve, shton Diodori, kishte nga ata që bënin lojën e tre tavolinave duke zëvendësuar fëmijët e tij me fëmijë të tjerë që i kishin blerë në fshehtësi dhe të rritur ad hoc. Tregu i "të sapolindurve për t'u therur" lulëzoi deri në vitin 310 para Krishtit, atëherë kur Agatokli, tirani i Sirakuzës zbarkoi në Afrikë dhe pushtoi Kartagjenën. Fisnikët vendas, që e kishin mizën nën kësulë e konsideruan pushtimin një ndëshkim nga Baali për mashtrimin e tyre me fëmijët. Dhe për ta qetësuar i ofruan perëndisë 300 fëmijë me gjak blu.
Propaganda
Gjithçka e vërtetë? "Jo, gjithçka e rreme", përgjigjet Piero Bartolini, docent i Arkeologjisë fenicio-punikase në Universitetin e "Sassarit", një prej pionerëve të teorisë "mohuese". "Mbi të gjitha duhet të nënvizojmë se burimet letrare janë pjesërisht të shprehur nga qytetërime që atëherë kanë qenë konkurentë të Kartagjenës, domethënë të interesuara për të diskredituar kulturën e saj. Veç të tjerash, po të kemi parasysh se në lashtësi shtatë të sapolindur në dhjetë nuk mbijetonin vitin e parë të jetës, një popull që do të kishte flijuar edhe njërin prej tre fëmijëve të mbijetuar do të zhdukej me shpejtësi".
Ka edhe një tjetër argument që të bën të dyshosh tek burimet e lashtësisë: nga ata që flasin për tite të tillë, askush nuk përmend burime të dorës së parë: Diodori jetonte në Enna në kohërat e Çezarit, pra, kur Kartahgjena ishte shkatërruar tashmë, ndërkohë që Plutarku dhe Curzio Rufo do të lindnin edhe më vonë, në epokën perandorake. I vetmi autor që mund të ketë parë me të vërtetë me sytë e tij Baalin e famshëm që digjte fëmijët është Klitarku (shekulli IV para Krishtit), i cili megjithatë jetonte në Egjipt.
Por, nëse Baal nuk i "hante" fëmijët, atëherë çfarë ishin tophet-ët? "Faltore në qiell të hapur, ku varroseshin në mënyrë rituale kufomat e të sapolindurve të vdekur për shkaqe natyrore, apo fetuse në rastet e aborteve", këmbëngul Bartoloni. "Madje në rastin e Sant Antiokos fetuset zënë 50 përqind të vendit". Megjithatë, studimet që janë kryer për tophet-ët nuk ofrojnë rezultate të paekuiuvokë: në fakt hetimi për 180 varreza në Tunizi, të kryer nga Instituti i Mjekësisë Ligjore i Universitetit të Lilës në Francë mund të konfirmojë tezën e traditës antike. Dhe për këtë arsye, ideja për të deklasuar Diodorin dhe shokët e tij si gënjeshtarë plot fantazi nuk i bind të gjithë. "Unë vazhdoj të besoj se, në botën e atëhershme ka patur me të vërtetë flijime të njerëzve", thotë Giovanni Brizzi, biograf i Hanibalit dhe docent i historisë romake në Bolonjë. "Edhe se nuk ishin aq të shpeshtë sa përpiqej të propagandonte Roma. Vdekja në flakë ishte një leitmotiv i kulturës lokale: Didona, themeluesja legjendare e qytetit vdiq në turrën e druve. Dhe në Afrikën e Veriut, flijimet për Baalin zgjatën edhe më shumë se sa vetë Kaartagjena: e thotë një burim i padyshuar".
Burimi "përtej çdo dyshimi" është Tertuliani, një teolog kristian shumë pedant, por i saktë, i cili ka jetuar në Tunizi në mes viteve 160 dhe 220, e kështu që ka qenë i largët dhe i paditur (sipër shkak të epokës, ashtu edhe origjinës) për kryqëzatat antipunike që u realizuan nga Roma. Në një libër të titulluar "Apologetico", Tertuliani shkruante: "Në Afrikë, deri në kohën e sundimit të tiberit (vetëm një homonim i perandorit) fëmijët flijoheshin në mënyrë publike për Saturnin". Më pas, priftërinjtë e Baal do të kryqëzoheshin, "por megjithatë ky rit edhe sot e kësaj dite vazhdon të kryhet në mënyrë të fshehtë".
Edhe në Romë...
Sidoqoftë, debati mbi Kartagjenën mbetet i hapur. Nga ana tjetër, akuzat e lashta greko-romake rrezikojnë që të rishfaqen si një bumerang kundër botës që i lëshoi. Në të vërtetë, në Romë nuk është se mungonin krejtësisht flijimet e njerëzve. Dhe as në Greqi. "në Romë, nga burime të ndryshëm kemi të dhëna për episode të ngjashëm mes tyre, të gjithë të epokës republikane", saktëson Brizzi. "Për qëllime favorizimesh janë varrosur të gjallë në mënyrë të njëkohshme në Foro Boario katër persona, domethënë një çift galësh dhe një çift grekësh". Ai rit i pamëshirshëm, për të cilin pasardhësit do të ndiheshin të turpëruar, ishte i diktuar nga frika e armiqve luftëdashës. Në një rast (228 para Krishtit), për shembull, Roma duhej të përballej në luftë me galët e Italisë Veriore; në një tjetër rast (216 para Krishtit) kishte Hanibalin tek portat, pas betejës së Kanës. "Thuhet se varrosja e burrave dhe grave ndërkohë që ishin ende gjallë për të falenderuar perënditë ishte ndoshta një rit etrusk, që vetëm në raste të jashtëzakonshme kryhej në Romë", shpjegon më tej Brizzi. Praktikisht, Tit Livi duket se konfirmon, duke e quajtur atë vrasje të katërfishtë të të pafajshmëve "si pak romake". E megjithatë vetë livi bie në kontradiktë me vetveten, sepse ai saktëson që të katërtit e vitit 216 para Krishtit u varrosën në një vend "të rrethuar nga gurë dhe që prej vitesh ishte larë me gjakun e viktimave të flijimeve njerëzore". Domethënë ritet e tmerrshëm në Romë nuk ishin aspak të rrallë. Dhe nuk kufizoheshin tek të rriturit: kur Astrubali ra në Itali (mes viteve 218 dhe 208 para Krishtit) me këshillën e disa etruskëve romakët sakrifikuan një fëmijë nga Frosinone: "E lanë të gjallë në një shtëpi, e çuan më pas diku larg dhe e hodhën në det".
Simbole
Këtij muzeu horroresh, Roma i dha fund (të paktën zyrtarisht) vetëm në vitet 97-96 para Krishtit, kur senati vendosi të ndalojë çdo lloj riti magjik apo fetar me karakter vrasës. "Megjithatë flitë njerëzore vazhduan të praktikohen në raste të jashtëzakonshëm deri në epokën perandorake", këmbëngul Francesco Sini, docent i historisë së të drejtës romake në Universitetin e Sassarit. "Në fakt, Plini (që jetoi në shekullin I pas Krishtit) pohon se në epokën e tij ka patur raste të të varrosurve të gjallë".
Mbetet të ngrihet pyetja nëse perënditë e Romës ishin të etur për gjak për shkak se, imitonin të tjerë tjetërkund, apo sepse kishin qenë të tillë që në fillim. Disa të dhëna janë në favor të hipotezës së dytë. Një shembull: në mesin e majit Roma e lashtë festonte një cikël festash të quajtur Lemuria, gjatë të cilave hidheshin në lumë 27 kukulla prej kashte.
Domethënia e atij riti është e panjohur, por duke qenë se një herë e një kohë Lumi Tevere konsiderohej një perëndi, atëherë mund të mendohet që Lemuria ishte thjeshtë evolucioni i një riti të lashtë flijimesh me kukulla kashte të gjalla.
Themele gjaku?
Një tjetër tregues për flijimet në lashtësi nga ana e latinëve ka dalë në dritë gjatë viteve të fundit, gjatë gërmimeve të kryera në bazën e Paladinos (pjesa më e lashtë e Romës) nga Andrea Carandini, docent i arkeologjisë klasike në Universitetin "La Sapienza" të Romës dhe President i Këshillit të Lartë të sendeve kulturore. Poshtë shtëpisë ku jetonin murgeshat e lashtësisë, në një shtresë që i përket shekullit VIII para Krishtit, janë gjetur eshtrat e një fëmije dhe një vashe. "Mendo se bëhet fjalë për flijime njerëzish", ishte komenti elokuent i Carandinit pas këtij zbulimi.
Nëse është me të vërtetë kështu si thuhet, atëherë zbulimi që ndodhi në Palatino do të kishte një efekt trazues: Roma, që sulmonte të huajt për tmerret që kryheshin prej besimeve fetarë të tjerë dhe për "motive njerëzore" shfaroste galët, çrrënjoste pemishtet e britanëve dje shkatërronte Kartagjenën, i ka gjakosur themelet e saj jo me vëllavrasjen e Romulit në dëm të Remit, por me flijimin njerëzor të një fëmije. Pra, ulkonja mëmë e Romës rrezikon të transformohet në një perëndi të pamëshirshme e të etur për gjak, një Quetzalcoatl latin.
MINOTAURI
MINOTAURI (greq. Minotauros, lat. Minotaurus) - përbindësh me trup të njeriut dhe me kokë të demit, i cili ka jetuar në labirintin e Knososit deri sa nuk e mbyti Tezeu, trimi i Athinës.
Pas asaj që u tha lidhur me emrin e mbretit Minos dhe që është edhe e njohur, po përsërisim vetëm shkurtimisht: nëna e Minotaurit ishte Pasifea, bashkëshortja e Minosit, mbretit të Kretës, ndërsa baba, demi i shenjtë, në të cilin u dashurua Pasifea gjatë mungesës së Minosit. Për ta fshehur Minosi e ndërtoi Labirintin, të cilin e bëri Dedali, ndërtimtari dhe artisti i shquar athinas dhe aty e ka mbyllur. Minosi në Labirint i hodhi djemt dhe vajzat nga Athina, të cilët Egjeu, mbreti i Athinës për dënim që në lojërat athinase ia ka mbytur djalin, Andrageun, qe i detyruar që për çdo nëntë vjet t'i dërgojë në Kretë. Nga ky tagër në gjak, Athinën e çliroi Tezeu, i biri i Egjeut, i cili vullnetarisht u lajmërua në mesin e djelmoshave të sakrifikuar dhe me ndihmën e vajzës së Minosit, Ariadnës, e cila ia fali shpatën, në luftë të rëndë, e mbyti Minotaurin.
Hollësia se si e ka dënuar Minosi bashkëshortën e vet, Pasifenë, për ndërtesën e Dedalit dhe ngadhnjimin e Tezeut gjenden te emrat përkatës. Këtu duhet thënë disa fjalë për mitin për Minotaurin, origjinën e të cilit, shkencëtarëve nuk u ka shkuar përdore ta zbulojnë në thellësitë e shekujve. Ky mit është ruajtur në versione të ndryshme. Sipas disave, Egjeu ka qenë i detyruar që Minosit t'i dërgojë çdo shtatë vjet nëntë djelmosha dhe vajza athinase, ndërsa sipas të tjerëve për çdo vjet, etj. Më interesante është që shkenca moderne mendon se miti me të vërtetë, e mban në vete bërthamën historike. Duket, se tagri në gjak që mbreti athinas ka qenë i detyruar t'ia japë mbretit të Kretës është tregues i sundimit të Kretës mbi Athinën dhe në përgjithësi në Detin Egje. Për këtë sundim dëshmojnë historianët e vjetër dhe arkeologët e sotëm (gërmimet jo vetëm në Kretë, por edhe në Peloponez, Qipro dhe në ujëdhesat në Detin Egje). Vrasja e Minotaurit paraqitet si simbol i realitetit tjetër historik: se grekët kontinentalë e kanë thyer dominimin e Kretës mbi qytetet e veta.
Dashurinë ndaj mitit për Minotaurin dhe përhapjen e tij e dëshmojnë përmendoret artistike antike. Janë ruajtur aq shumë sa që më lehtë është për t'i numëruar koleksionet antike, në të cilat nuk gjenden se sa koleksionet në të cilat gjenden të paktën nga një ekzemplar. Janë të njohura gati treqind piktura në vaza që e paraqesin Luftën e Tezeut dhe Minotaurin (kjo luftë kuptohet, është e paraqitur në të gjitha "vazat ciklike" me Veprat e Tezeut dhe gati tridhjetë vaza, në të cilat është i pikturuar Minotauri pa Tezeun. Prej veprave skulpturale me këtë temë në antikë është konsideruar për më të famshmen ansambli i Mironit Tezeu dhe Minotauri, siç duket nga gjysma e shek. 5. para e.s., kopja e së cilës gjendet në Muzeun Popullor të Romës në Terme. Truporet e shkëlqyeshme helenistike të Minotaurëve gjenden veçmas në Muzeun Popullor Arkeologjik në Athinë dhe në Muzeun e Vatikanit. Prej mozaikëve me siguri kujdes të veçantë meriton Minotauri në labirint nga fundi i shek. III para e.s. dhe që gjendet në Muzeun Bardo në Tunis. Figura të shumta të Minotaurit janë ruajtur deri në kohërat romake. Në anën e prapme të tyre gjendet labirinti i stilizuar. Këtij miti artistët i kthehen në mënyrë të pareshtur, kështu që edhe sot është pjesë përbërëse e gjallë më se tre mijë vjet të historisë së vjetër të Kretës, është temë në art - prej mjeshtërve të panjohur të shekujve të lashtë të kaluar e deri te Matisi dhe Picassoa (Pikasoa).
Rinia dhe marrja e komandës
Hanibali ishte djali më i madh i Gjeneralit Kartagjenas, Hamilkar Barkas, i cili qe i suksesshëm në Luftën e Parë Punike. Vëllezërit e tij më të vegjël qenë Hasdrubali dhe Mago, të cilët gjithashtu qenë gjeneralë të Kartagos. Historia romake thotë se, Hanibali si 9-vjeçar bashkë me vëllezërit e tij i premtuan babait të tyre se do ta shkatërrojnë Perandorinë romake, por kjo është legjendë. Hanibalin e rriti një Spartan i quajtur Sosylos, i cili më vonë u bë edhe këshilltar i tij.
Në vitin 237 p.e.s. si 9-vjeçar bashkë me babain e tij shkoi në Gadishullin Iberik, i cili ishte i pasur me pasuri nëntokësore. Në Gadishullin Iberik, babai i tij Hamilkar Barkas pushtoi territore të mëdha, të cilat zëvendësuan humbjet, të cilat i përjetoi Kartago në Luftën e Parë Punike dhe këto territore do të ishin baza e fuqisë së familjes së Barkidëve. Pas vdekjes së Hamilkar Barkas në luftë kundër disa fiseve Iberike komandën në Hispani e mori dhëndrri i tij Hasdrubali. Ky e zmadhoi Provincën e re të Kartagos dukshëm, themeloi qytetin e Kartagjenes si kryeqytet regjional dhe lidhi me Romën Traktatin e Ebros. Ky Traktat thoshte se, lumi Ebro është kufiri ndërmjet Romës dhe Provincës së re të Kartagos. Në këtë kohë, Hanibali shkoi në Kartago, por u kthye më 224/223 p.e.s. me dëshirën e dhëndrrit të tij prapë në Hispani. Si komandant i kavalerisë së Hasdrubalit, Hanibali korri fitore në luftëra të shumta kundër fiseve Iberike.
Kështu Hanibali pas vdekjes së Hasdrubalit u bë gjeneral i ushtrisë. Ai ende bënte luftëra me fiset Iberike ende të pavarësuara. Në një betejë afër lumit Tajo, Hanibali korri fitoren e parë kundër një armiku në front të hapur, i cili kishte një numër shumë më të madh ushtarësh në dispozicion.
Qyteti Sagunt në bregun e Detit Mesdhe nuk donte të biente nën sundimin e Hanibalit. Hanibali e rrethoi më 220 p.e.s. që t'ia kufizoi qytetit ndikimin në fiset Iberike. Saguntët më pas bënë një lidhje me Romën dhe romakët quan njerëz tek Hanibali që Hanibali të ndërprejë rrethimin e qytetit, por Hanibali nuk e ndërpreu rrethimin, sepse Sagunti ishte shumë më në jug sesa lumi Ebro.
Më pas, Hanibali pyeti në Kartago se a e lejojnë që të sulmojë qytetin, të gjithë Këshilltarët i thanë po.
Në konfliktin rreth Saguntit u përsëritën ngjarjet, të cilat e filluan Luftën e Parë Punike kur Roma përdori qytetin e Mesinas për fillimin e Luftës midis Romës dhe Kartagos. Hanibali pas 8 muajsh rrethimi e sulmoi Saguntin dhe i vrau të gjithë banorët e qytetit. Roma nuk ndërrmori asgjë për t'i ndihmuar Saguntit, por pasi ra qyteti romakët i thanë Këshillit të Kartagos se: Vetëm nëse Kartago ia dorëzon Hanibalin Romës, atëherë do të anashkalohet lufta. Por këshilltarët i'a mbajtën krahun Hanibalit.
[redakto] Lufta kundër Romës
Rruga e Hanibalit për në Romë
Që t'i dalë para një mësymjes romake për sulm ndaj Spanjës, Hanibali me 50.000 infanteristë, 9.000 kalorës dhe 37 elefantë të luftës kaloi Alpet dimërore dhe mbërriti nga vendi i Salasëve në Aosta dhe Ivrea. Në Alpe ushtria e tij pësoi humbje të mëdha nga të ftohtit, por ushtria u përforcua me keltë, të cilët jetonin afër lumit Po.
Me këtë hap të papritur Hanibali për disa vjet rresht doli kundër një ushtrie ushtarakisht më të fortë në ofensivë strategjike, kështu ai e sulmoi direkt bazën e fuqisë romake. Në defensiva taktike, por me vetëzgjedhjen e pozicionit të daljes, ai mundi t'i përdorte dobësitë taktike të sistemit ushtarak romak që të korrë fitore në Betejën e Ticinus, Betejën e Trebias (218 p.e.s.) dhe në betejën e liqenit të Traziminës (217 p.e.s.). Në këto beteja romakët qenë ushtarakisht më të "favorizuar" por megjithatë humbën.
Më 2 Gusht të vitit 216 p.e.s. Hanibali takoi në Kanae një ushtri romake me 16 Legjione (rreth 80.000 ushtarë), të cilët ai me 50.000 ushtarët e tij arriti ti rrethoi dhe gati të gjithë ti vrasë.

Google+ Followers