Islami ka nevojë për një revolucion seksual


Ates, në librin e saj të ri, që ka ngjallur shumë debate, bëni thirrje për një revolucion seksual në botën islame.


Në pritje të hapjes së Panairit të Librit në Frankfurt, shkrimtarja gjermano-turke Seyran Ates diskuton për librin e saj më të ri, i cili përshkruan domosdoshmërinë e një revolucioni seksual në botën islame, debatin e fundit mbi integrimin në Gjermani dhe arrogancën e aktivisteve për të drejtat e grave.

SPIEGEL: Zonja Ates, në librin tuaj të ri kontradiktor, ju bëni thirrje për një revolucion seksual në botën islamike.
Ates: Ju nuk e dini se sa e nevojshme është kjo.

SPIEGEL: Por çfarë saktësisht mendoni me revolucion seksual?
Ates: Përdorimi im i termit është i bazuar në Wilhelm Reich dhe librin e tij mbi revolucionin seksual. Besoj se bota islamike duhet të përballet me pasojat e moralit të ashpër seksual, jo ndryshe nga mënyra që, siç e përshkruan ai, është marrë Bashkimi Sovjetik me rrethanat e veta. Duhet të gjurmojë shtegun e ndryshimit, mu sikurse çdo sistem totalitar duhet të bëjë për t’u bërë shoqëri demokratike. Pjesë e procesit është ajo që seksualiteti duhet të njihet si diçka që çdo individ e përcakton për veten e tij apo të saj. Institucione si policia religjioze apo morale duhet të shfuqizohen. Njerëzit që bëjnë seks para martesës nuk mund të ndëshkohen apo të izolohen nga shoqëria. Prindërit duhet të përballen me pyetjen se pse nuk e lejojnë vajzën e tyre 16 vjeçare të ketë të dashur, derisa djemtë e tyre mund të mburren rreth asaj se sa të dashura kanë. Edukata seksuale duhet të jepet si lëndë në shkolla. Prindërit nuk kanë nevojë ta bëjnë këtë, ata duhet ta pranojnë kur shkolla e bënë. Të rinjtë dhe të vjetrit që tashmë po e jetojnë seksualitin e vetpërcaktuar në botën islamike duhet të kenë më shumë besim në vete dhe të bëjnë t’u dëgjohet zëri.

SPIEGEL: Ku i shihni shenjat që ka ardhur koha për një zhvillim të tillë?
Ates: Shumë të rinj bëjnë seks para martesës dhe shumica nuk janë madje besimtarë të mëdhenj në institucionin e martesës. Vetëm shikojini ata të rinj. Ata po vlojnë nga pasioni. Ata kanë një dëshirë të madhe për jetën dhe ende janë të frenuar. Njerëzit në Lindje të Mesme janë poetë, që shkruajnë poezi nga mëngjesi deri në mbrëmje dhe për çfarë shkruajnë ata? Për epshin. Djaloshi i vogël në rrugë e bënë këtë dhe kështu bëjnë edhe punëtori i ndërtimtarisë edhe akademiku. Ata të gjithë shkruajnë poezi mbi të njëjtin subjekt, subjektin që është i shtypur më shumë se gjithçka tjetër.

SPIEGEL: Ju i përmendni njerëzit në Lindjen e Mesme, por myslimanë ka në të gjithë botën. Shteti më i madh mysliman është Indonezia, një shtet aziatik. Në fakt, a mundemi t’u referohemi myslimanëve si grup unik?
Ates: Mendoj se është e mundur. Ekziston një lidhje e fortë kulturore në mesin e myslimanëve të botës: religjioni. Mendoj se është një religjion i mrekullueshëm, por interpretimi kulturor i këtij religjioni ka quar drejt represionit seksual. Nuk ka qenë tmerrësisht i ndryshëm në perëndim para pak kohe. Por nuk dua të jap një gjykim përgjithshëm dhe t’i trajtoj njëjtë të gjithë gjermanët dhe myslimanët.

SPIEGEL: Është gjithashtu e vështirë të kalohet një gjykim mbi një komunitet që mund të mos jetë aq homogjen. Thilo Sarrazin, anëtar i bordit në Bundesbank (banka qendrore e Gjermanisë), u kritikua kohëve të fundit kur shfaqi pakënaqësi për myslimanët gjermanë, veçanërisht në Berlin. A ka pasur të drejtë?
Ates: Besoj se vërejtjet e Z. Sarrazin kanë qenë me vend. Ne kemi probleme serioze në shoqërinë tonë multikulturore. Z. Sarrazin nuk është i pari që i ka shfaqur këto pakënaqësi.

SPIEGEL: Me fjalë të tjera, ai ka pasur tërësisht të drejtë?
Ates: Jo, është shumë më e ndërlikuar se aq. Z. Sarrazin është gjerman dhe kur një gjerman i një profili të lartë publikisht u referohet turqve, që nuk kanë ‘funksion produktiv’, atëherë aty ka mundësi të mëdha për keqinterpretim. Njoh turq nëpër rrugë që thonë gjëra të tilla, por atyre u lejohet. Z. Sarrazin jo – pa marrë parasysh sa e mirë ka qenë pjesa tjetër e artikullit të tij. Por ne myslimanët duhet t’i udhëheqim këto diskutime, për shkak se ato bëhen për ne.

SPIEGEL: Në rregull, atëherë na tregoni çfarë keni përjetuar. Ju keni qenë më sa duket një prej atyre vajzave tipike që keni jetuar me prindërit në Berlin dhe jeni mbajtur larg dashurisë.
Ates: Seksi nuk është diskutuar në familjen time. po ashtu ishin ndërmarrë hapa për t’u siguruar që unë të kem sa më pak të jetë e mundshme kontakte me djem. Natyrisht, nuk më është lejuar të kem dashnor. Asnjëra prej këtyre nuk është diskutuar. Ata nuk janë ulur për të thënë: e dashur bijë, ti je vajzë dhe kjo është arsyeja pse nuk mund të kesh të dashur, sepse ne nuk dëshirojmë që ti të flesh me një djalë para martesës. Apo: e dashur bijë, ti ke një cipë të virgjërisë dhe ne duhet të jemi të sigurt që ajo cipë e virgjërisë të mbetet e paprekur deri në martesën tënde. I tërë sistemi është i përcaktuar në atë mënyrë që gjithkujt i jepen instruksione të pashprehura për atë çfarë duhet apo çfarë nuk duhet të bëjë.

SPIEGEL: Pse është kaq e rëndësishme cipa e virgjërisë?
Ates: Për shkak se ka qenë gjëja kryesore, gjëja kryesore ndërmjet këmbëve të mija.

SPIEGEL: Si mendojnë ta zbatojnë prindërit myslimanë këtë bindje që e përshkruat? Shumë prindër gjermanë nuk mund madje t’i detyrojnë fëmijët e tyre t’i bartin pjatat e tyre nga tavolina deri në pjatalarëse.
Ates: Prindërit gjermanë kanë harruar se sa shumë mund të mbështeten tek dashuria e fëmijëve të tyre. Fëmijët janë besnikë. Që prej momentit që kanë lindur, ata rriten në një sistem nga i cili ata dëshirojnë pranim, dashuri dhe falënderim. Shumë turq gjermanë ashpërsisht e izolojnë veten prej botës përreth tyre. Kjo gjithashtu krijon një ndjenjë të komunitetit.

SPIEGEL: Sidoqoftë, në librin tuaj ju e përshkruani një botë që së brendshmi është e ndarë në disa mënyra. Ju pajtoheni se aty është një standard i dyfishtë, një mospërputhje ndërmjet pamjes së jashtme dhe jetës së brendshme.
Ates: Po, kjo është mënyra si e shoh unë. Kam përcjellë intervista për librin tim. Shumë djem të rinj që i kam intervistuar janë ankuar se mund të bëjnë vetëm seks anal, për shkak të cipës së virgjërisë. Prindërit dyshojnë dhe e dinë për këtë dhe ende ata nuk i lirojnë fëmijët e tyre nga kërkesat e tyre absurde. Nëse ky nuk është standard i dyfishtë, çfarë është?

SPIEGEL: Në filmin e regjisorit gjermano-turk Fatih Akin “Against the Wall” është një skenë në të cilën dy turq janë duke luajtur në një dërrasë. Njëri nga ta thotë: A shkojmë në shtëpi publike? Tjetri ia kthen: A nuk ke ndonjë prej grave tua për të bërë seks? Pastaj i pari e thyen një shishe, e mban tek fyti i tjetrit dhe i thotë: Kurrë mos e përmend fjalën seks kur flet për gratë tona. A mendoni se kjo është skenë reale?
Ates: Po. Burrat nëpër kafe flasin për aventurat e tyre, por asnjëherë për ato me gratë e tyre. Gruaja është e shenjtë. Çiftet e martuara më kanë thënë se seksualiteti në martesë ka qenë më shumë apo më pak i reduktuar në akt formal.

SPIEGEL: Pse besoni se kjo është e ndryshme prej shumë martesave në kulturat tjera?
Ates: Nuk duhet domosdoshmërisht të jetë e ndryshme, por çështja është tërësisht e ndryshme. Shumë myslimanë nuk ia lejojnë vetes madje as të mendojnë se çfarë saktësisht nënkupton seksualiteti në martesat e tyre. Është thjesht e pranuar se burrat argëtimin e kanë nëpër shtëpi publike.

SPIEGEL: Burrat gjermanë gjithashtu i frekuentojnë shtëpitë publike.
Ates: Por ata sigurisht se nuk arrijnë deri në atë pikë sa të lejojnë që gratë e tyre të marrin vesh për këtë. Burrat turq që i frekuentojnë shtëpitë publike nuk e diskutojnë domosdoshmërisht drejtpërdrejt me gratë e tyre, por shpesh është mjaftë e qartë se kjo është çështja dhe se gratë pritet ta pranojnë këtë.

SPIEGEL: Ky pasion i fshehur që ju e përshkruani, nëse mendoni se është kaq i fuqishëm, pse nuk triumfon mbi religjionin?
Ates: Forcat konservative kanë fuqi të madhe politike në botën islame. Ata kanë fuqi dhe kontroll mbi gjysmën e popullatës, që do të thotë mbi femrat. Ata shpërndajnë frikë dhe përdorin dhunë. Bërja e seksualitetin tabu u jep mundësi atyre ta izolojnë veten prej perëndimit, që, natyrisht, është një përbindësh dhe fajësohet për të gjitha gjërat e këqija në këtë botë. Religjioni ynë, thonë ata, ndihmon të na mbajë larg perëndimit. Ne jemi më të mirët, autentikët. Ky mentalitet e bën të mundshme të shmanget madje edhe përmendja e gabimeve të tyre.

SPIEGEL: A është perëndimi model i vlefshëm për revolucionin seksual?
Ates: Unë vetëm dua të nxjerr në pah një shteg natyror drejt lirisë. Të gjithë njerëzit dëshirojnë të jenë të lirë. Kjo nuk është diçka që e ka zbuluar perëndimi.

SPIEGEL: Si ndihesh rreth trajtimit të pornografisë dhe dhunës në perëndim?
Ates: Ne kemi arritur një seksualitet të vetpërcaktuar në perëndim, të cilin do të doja ta shoh edhe në pjesën tjetër të botës. Natyrisht, ka gjithmonë çrregullime: pornografia e fëmijëve, prostitucioni si shërbim me tarifë të fiksuar, seksualitet që ndodh shumë herët dhe është i liruar nga ndjenjat. Nuk po them se gjithçka funksionon në mënyrë të përkryer në perëndim. Besoj se ne myslimanët mundemi gjithashtu të marrim shembull nga perëndimi dhe të gjithë mund të pyesim veten tonë se çfarë ka ecur mirë, çfarë ka ecur keq dhe pse.

SPIEGEL: Ju pohoni se për shkak se shumë fëmijë myslimanë më sa duket kanë frikë ta sfidojnë autoritetin në shtëpi, ata janë më shumë të prirë t’i karakterizojnë mësueset gjermane si kurva.
Ates: Ka aq shumë begenisje dhe aq pak njohje, dashuri, dhembshuri dhe inkurajim të fëmijëve. Ata duhet të shfrejnë hidhërimin në njëfarë mënyre.
SPIEGEL: Muhamedi ka pasur një mori grash. A është ai model?

Ates: Kur një arab ka nevojë për justifikim për të pasur disa gra, ai thotë: Ka qenë e njëjtë edhe me Muhamedin.

SPIEGEL: Të krishterët nuk e kanë këtë justifikim.
Ates: Jo, por është e turpshme që të krishterët e admirojnë një njeri aseksual. Myslimanët janë në një pozitë më të mirë, nga disa anë, por kjo nevojë e njeriut për të pasur disa gra, e legjitimuar nga Muhamedi, ka quar te një seksualitet ekstrem dhe i fshehtë i islamit.

SPIEGEL: Ju bëni thirrje për revolucion, por a nuk merr kjo shumë kohë?
Ates: Shikojini revoltat e studentëve këtu në Gjermani. Diçka ka ndodhur dhe papritur të rinjtë kanë dalë në rrugë. Ne e pamë të njëjtën gjë në Iran pas zgjedhjeve: Të rinjtë ishin të përgatitur për të protestuar. Ne tani e kemi këtë mundësi të nxisim pikën e vlimit, duke përdorur të gjitha mjetet demokratike dhe politike që i kemi në dispozicion.

SPIEGEL: Por ekziston një gjë që nuk mund ta ndryshoni: Mungesën e njëkohshmërisë ndërmjet perëndimit dhe pjesëve të shoqërive islame sa i përket zhvillimit kulturor.
Ates: Ky është problemi i madh që e kemi: pranimi i kësaj mungese të njëkohshmërisë në religjion dhe kulturë. Nëse, së paku, do të mund të njihnim ekzistencën e saj. Më shumë është bërë mbi debatin e integrimit në universitetet në Turqi sesa te protagonistët këtu në Gjermani.

SPIEGEL: Çka ju shqetëson rreth kësaj?
Ates: Pjesërisht këtu në Gjermani, janë disa vetimazhe thellësisht arkaike, përfshirë ato në mesin e grave feministe majtiste gjermane, të të bardhëve që sillen si motra të mëdha. Është shumë arrogante. Ato femra garojnë kundër Kishës Katolike dhe moralit të saj të ashpër, por ato insistojnë në tolerimin e femrave turke për të veshur ferexhe, sepse ato besojnë se kjo ua mundëson grave të ruajnë kulturën e tyre. Por sa i përket kësaj, kjo ferexhe nuk është asgjë tjetër pos shprehje e shtypjes dhe frenimit dhe shenjë e asaj se burrat do të preferonin t’i mbulojnë gratë.

SPIEGEL: A besoni në Zot?
Ates: Besoj në Zot.

SPIEGEL: A keni agjëruar gjatë Ramazanit?
Ates: Unë nuk agjëroj gjatë Ramazanit.

SPIEGEL: A luteni pesë herë në ditë?
Ates: Lutëm, por jo pesë herë në ditë.

SPIEGEL: A shkoni në xhami?
Ates: Nuk shkoj në xhami, për shkak se nuk ka xhami që më tërheq. Një prej ideve të mia të fundit është të krijohet një xhami e lirë dhe përparimtare.

SPIEGEL: Me një imame femër?
Ates: Pikërisht, me imame femër dhe me qasje të barabartë në të gjitha pjesët e xhamisë për burrat dhe për gratë. Duhet të ketë një fund për prezencën e myslimanëve konservativë, të cilët duan ta rezervojnë islamin për një grup të veçantë. Ne myslimanët liberalë nuk i duam ndarjet ndërmjet shiitëve, sunive dhe alavitëve. Ne duam të marrim pjesë së bashku në interpretimin bashkëkohor të islamit.

SPIEGEL: Si ndihet Zoti juaj ndaj seksit?
Ates: Zoti im është shumë i hapur ndaj seksit, duke më krijuar mua si person, për të cilin është i rëndësishëm. Natyrisht, bindja ime se Zoti ekziston është gjithashtu e bazuar në përvojat personale. Kur i kam pasur 21 vjet, në semestrin e tretë të studimeve të juridikut, isha qëlluar me armë në një qendër këshillimi për gratë nga Turqia. Humba shumë gjak dhe pata një përvojë pranë vdekjes. Ishte sikur po bëja dialog me një fuqi më të lartë dhe më jepej shansi të vendosja nëse doja ta braktisja këtë botë apo të kthehesha në të. Kurrë nuk e kam parë religjionin vetëm si diçka negative.

SPIEGEL: Sidoqoftë, keni pasur një rrugë të gjatë prej gjërave që dikur kanë pasur ndikim te ti. Libri juaj i ri gati e ka pasur titullin: “Do të bëj seks me këdo që dua”. A kanë pasur njohuri prindërit tuaj lidhur me këtë?
Ates: Jo, dhe jam shumë i lumtur tani që shtëpia botuese ka ngurruar, sepse libri im është tërësisht serioz. “Do të bëj seks me këdo që dua” ka qenë sentencë që Hatun Surucu, një vajzë turke nga Berlini, i ka thënë vëllait të saj para se ta vriste ai dhe kështu më lindi ideja ta përdori si titull. Prindërit e mi, meqë ra fjala, kanë pasur një rrugë të gjatë. Ata e pranojnë jetën time sot, madje edhe pse jam nënë beqare. Ata e duan nipin e tyre. Babai im tani thotë se nuk mund ta imagjinojë një turk që do të mund t’ia dilte me mua. Ai e kupton çfarë kam përmbushur. Njëherë i pata thënë babait tim: Ti e di, të kem fëmijë e të kërkoj një burrë duket që nuk funksionon, prandaj, ndoshta, mbi të gjitha, mund të përfundoj me një grua. Ai më tha: Ti e di, të njëjtën gjë po e mendoja edhe vet.

SPIEGEL: Si ishin në gjendje t’ia dalin prindërit tuaj?
Ates: Nga dashuria për mua. Dhe për shkak se ata nuk kanë refuzuar të pranojnë ndikimin e perëndimit dhe botës moderne. Prindërit e mi kanë qenë fermerë, me pothuajse kurrfarë arsimimi. Ata kanë ardhur në Gjermani për t’iu ofruar fëmijëve të tyre një të ardhme dhe për të përmirësuar situatën e tyre ekonomike. Së pari, nevojat e fëmijëve të tyre nuk kanë luajtur ndonjë rol në mënyrën se si jemi rritur. por nëna ime ka mësuar shkrim-lexim në moshën 50 vjeçare. Tani ata janë kthyer në Turqi, ku jetojnë në një shtëpi me kopsht dhe pamje nga deti. Ata kanë 13 nipër dhe mbesa. Dhe na lejojnë neve, pesë fëmijëve të tyre, të jetojmë në mënyrën që ne dëshirojmë. Ata ndihen krenarë që ne të gjithë e kemi nga një profesion. Ëndrrat e prindërve të mi u bënë realitet sepse ata kanë dashur që të zhvillohemi.

SPIEGEL: Zonja Ates, ju faleminderit për këtë intervistë.

Intervistuan: Susanne Beyer dhe Henryk M. Broder.
Përktheu: Alfred Beka

Google+ Followers